Wonen is meer dan vier muren en een dak
Beste lezers,
Een tijd geleden schreef ik de column ‘Hoe leggen we dit uit aan onze kinderen’. Het ging hierin over de keuzes die we als samenleving maken. Over hoe we geld verdelen tussen ‘huizen bouwen’ en ‘mensen helpen’. Die afweging is er nog steeds, maar soms zie je dat het beleid wat beter in balans komt.
Als voorbeeld noem ik het besluit dat laatst genomen is, om de huurbevriezing niet door te laten gaan. Dit betekent niet dat we geen zorgen hebben voor huurders – juist wel. Maar het geeft ons als woningcorporatie weer iets meer ruimte om te investeren in wat nodig is. Want wonen is, zoals ik vaak zeg, écht meer dan vier muren en een dak.
Een thuis is ook:
- de straat waarin je veilig oversteekt;
- een trap waar je de buren groet;
- de wijk waar kinderen kunnen spelen en ouderen zich niet eenzaam voelen;
- een buurt waarin verschillen geen afstand maken, maar juist zorgen voor ontmoetingen.
Daarvoor heb je méér nodig dat alleen goede gebouwen en betaalbare huren. Dat vraagt om aanwezigheid, samenwerking en oprechte betrokkenheid.
Laatst mocht ik in Maassluis een nieuwe ontmoetingsruimte openen. Hier kunnen mensen samenkomen, koffiedrinken, activiteiten organiseren of gewoon even ontspannen. Zulke plekken zijn belangrijk. Ze zijn méér dan een mooie ruimte. Ze maken duidelijk dat we geloven in de kracht van ontmoeting. In contact en in samen leven in plaats van naast elkaar leven.
We zien elke dag dat woningcorporaties niet alleen huizenbouwers zijn. We worden steeds meer een gesprekspartner in zorg en welzijn. Niet omdat we het werk van zorginstanties en welzijnsorganisaties willen overnemen, maar omdat we dichtbij mensen staan en snel merken wanneer iets misgaat. En dan kunnen we iets betekenen.
Juist daarom ben ik blij dat we, zonder de huurbevriezing, weer wat meer kunnen investeren in de maatschappij. Niet in luxe, maar in leefbaarheid. Niet alleen in duurzaamheid, maar ook in verbinding. In mensen.
En later, als kinderen ons vragen:
- “Waarom greep je niet in toen fout ging in die wijk?”
- “Waarom keek je weg als je wist dat mensen hulp nodig hadden?”
Dan hoop ik dat we kunnen zeggen: “We hebben geluisterd. We hebben geïnvesteerd. We hebben samengewerkt. Wij kozen voor mensen. Voor een samenleving waarin iedereen telt.”
Hartelijke groet,
Ruud van Nieuwaal
