Hoe leggen we dit uit aan onze kinderen?
De recente voorjaarsnota bracht een besluit dat op het eerste gezicht sympathiek oogt: een huurbevriezing voor sociale huurwoningen in 2025 en 2026. Wie wil dat nou niet? Even geen stijging van de maandlasten, zeker nu het leven steeds duurder wordt. Maar hoe langer je erover nadenkt, hoe meer zorgen er ontstaan.
Als woningcorporatie staan wij samen met onze huurders en samenwerkingspartners voor grote opgaven: de wooncrisis, verduurzaming, betaalbaarheid en het nieuwe koersplan dat we aan het vormgeven zijn. Zeker in roerige tijden, vertrouw ik op de kracht van samenwerking.
Een gesprek met een bezorgde burger raakte me diep. Niet eens vanwege haar eigen situatie, maar door de vraag die ze stelt over de toekomst van haar kinderen. "Hoe leg ik dit uit aan mijn kinderen?" zei ze. Een vraag die je als ouder, als mens, als bestuurder niet naast je neer kunt leggen.
Want wat blijkt? Die huurbevriezing levert veel huurders nauwelijks iets op. Door de werking van de huurtoeslag komt het grootste deel van het 'voordeel' terecht bij de schatkist van het Rijk. En ondertussen worden woningcorporaties – de organisaties die het meeste investeren in nieuwbouw, renovatie en verduurzaming – hard geraakt. Zonder financiële compensatie betekent dit besluit concreet: we bouwen minder. We verduurzamen minder. We vernieuwen minder.
De cijfers zijn schrijnend. Van de eerder beloofde 981.000 woningen onder de Nationale Prestatieafspraken, dreigen er nu 180.000 te sneuvelen. Dat zijn 315.000 mensen die straks opnieuw achteraan moeten sluiten. Kinderen die noodgedwongen thuis blijven wonen. Starters die geen plek kunnen vinden. Ouderen die niet kunnen doorstromen. En mensen die nu in een tochtige flat wonen, vragen zich terecht af: wat gebeurt er met de renovatie die was toegezegd?
Als bestuurder van Maasdelta maak ik me daar grote zorgen over. Niet uit eigenbelang, maar omdat ik dagelijks zie wat een passende woning betekent voor iemands gezondheid, kansen en bestaanszekerheid. En omdat ik weet hoeveel toewijding onze mensen stoppen in het bouwen aan die woningen.
We staan als corporaties pal voor onze maatschappelijke opdracht. We willen bouwen, verduurzamen, leefbaarheid verbeteren. Maar we kunnen dat niet alleen. We hebben partners nodig die op ons kunnen rekenen – en waarop wij ook kunnen rekenen. De overheid moet een betrouwbare partner zijn.
Als we met elkaar echt het verschil willen maken – voor de mensen van vandaag én die van morgen – dan moeten we kiezen voor structurele oplossingen. Niet voor korte termijn winst, maar voor langetermijnzekerheid.
De vraag die deze moeder stelt, raakt precies de kern: hoe leggen we dit uit aan onze kinderen? Dat we als samenleving in één adem beloven te bouwen, maar vervolgens de middelen weghalen om die belofte waar te maken?
Bij Maasdelta blijven we alles op alles zetten om het verschil te maken, in goede samenwerking met gemeenten, bewoners en maatschappelijke partners. Maar nu is het moment dat ook Den Haag zijn verantwoordelijkheid moet nemen. Niet met mooie woorden, maar met echte daden.
Want onze kinderen verdienen een toekomst waarin gewoon wonen weer gewoon is.
Hartelijke groet,
Ruud van Nieuwaal
